Schrijvers willen tegenwoordig verschijnen in De Wereld Draait Door, of anders bij Pauw en Witteman, of desnoods bij Opium of Kunststof, of op z’n minst een leuk berichtje krijgen op het een of ander weblog. En uitgevers willen dat schrijvers dat willen.

Zo niet Yorgos Dalman: die schuwt elke publiciteit rond zijn persoon en wil ook absoluut niet gexc3xafnterviewd worden, en al helemaal niet op televisie verschijnen. Hij schrijft gewoon ijzersterke verhalen, en die moeten het verder zelf maar doen.

Gister ben ik naar een van onze liefelijke provinciehoofsteden afgereisd om zijn tweede verhalenbundel, Tango in het slachthuis, persoonlijk aan de auteur te overhandigen. Vanaf het station rechtdoor lopen en dan na de ***-bank een straatje rechts. Daar, op een on-Dalmaniaans zonnig terras kon ik de schrijver blijmaken met zijn nieuwe boek:

Waarom geef je als uitgever een auteur uit die niks met publiciteit wil doen, dat kan toch tegenwoordig niet meer? Het antwoord is: de unieke kwaliteit van Yorgos Dalmans verhalen. Konden we bij zijn vorige bundel (De vrouw in de kamer) nog linken leggen met Maarten Biesheuvel of eventueel Heere Heeresma, de nieuwe bundel is toch soberder en obscuurder van aard. Yorgos Dalman schuift nog meer aan tegen Amerikinaanse short-storiesschrijvers als Raymond Carver. Verder heeft hij (zo bleek uit ons geanimeerde gesprek) wat met Nick Cave en met Edward Hopper. De opdracht in het boek luidt dan ook: "Voor het licht op de vrouw in Edward Hopper  Summer Evening (1947)", hetgeen slaat op dit schilderij:

Nu maar afwachten hoeveel lezers tegenwoordig nog een boek ter hand nemen waarover nauwelijk publiciteit is…