Let op: deze reportage bevat een exclusieve, onthullende en wellicht schokkende foto over Rosa Timmer en haar ontmoeting met Jan Mulder, maar die komt zo wel.

Het was dinsdag weer Boekenbal, een evenemant dat zijn schaduw  ver vooruitwerpt, omdat er altijd heel veel meer mensen heen willen dan dat er kaartjes beschikbaar zijn. De uitgever moet dan ook subtiel opereren, heel subtiel. In elk geval konden dit jaar vier personen namens Uitgeverij Passage aanwezig zijn: de bekende thrillerschrijver Lupko Ellen en zijn vrouw Noor, de jonge debutante (het gaat tenslotte over opgroeien in de letteren) Rosa Timmer, en na een paar jaar ook weer eens de uitgever zelf.

En ik dacht, laat ik maar eens niet zo enthousiasmerend over het Boekenbal gaan schrijven (dat scheelt weer mensen die er ook naar toe willen), maar dat is niet zo gelukt. Of het zou de eerste foto moeten zijn

waarop het gezelschap onderweg in een wegrestaurant het diner nuttigt, de dames nog ‘ongekleed’. We hadden in Amsterdam een geheim omkleedadres, zodat de dames zich in mooie jurken konden vatten.

En toen waren we klaar voor het bal…

Bij binnenkomst kon je poseren voor een postzegel. Lieftallige dames voorzagen ons van een boekenweekgeschenk, om daar vrolijk mee te zwaaien. Die mochten we na de fotosessie weer inleveren. De postzegels schijn ik te kunnen downloaden.

Omdat we zelf niet zo tevreden waren over die foto, gingen we verderop in het gebouw nog een keer. Ditmaal in een setting die volgens het programmaboekje (dat ik natuurlijk pas achteraf las) straatrumour moest verbeelden. Nou ja, oordeel zelf.

Het is pas feest als Harry Mulisch is geweest

De grootste wens van Rosa was om met Remco Campert op de foto te komen. Wens vervuld, avond nu al geslaagd.

Ook leuk: met de Dichter des Vaderlands op de foto. Rechts overigens Marijn Willmes, voormalig voorzitter van Flanor, nu boekhandelaar.

Tsja, en  Jan Mulder wilde dus ook wel samen op de foto…

En op de foto met Edith Ringnalda en Aat Veldhoen (om een of andere reden raakte de fotolens wat beslagen)

Dus werd het tijd de thuisreis te aanvaarden (Lupko was de bob)